3/11/2009 - kayıp ruhlar kıraathanesi

oldum olası üç kelimeden oluşan isimler etkilemişti beni : mimar sinan köprüsü,renkli rüyalar oteli,sikli baba türbesi gibi ama beni ilk kez bir tanesi böyle etkiliyor 'kayıp ruhlar kıraathanesi'.geçen gün tesadüfen gördüğüm odundan yapılı girişinde tahtalarla yazılmış bu isim bir anda gözüme çarptı.ardından düşünmeye başladım kayıp ruh nasıl olurdu kayıp bir ruh neden kıraathaneye giderdi ve ilginç olanı ise bu kıraathaneye girmek için illa da kayıp bir ruh olmak mı gerkirdi...:D
hep duyarız bu adam ruhunu kaybetmemiş bunlarda ruh kalmamış die ama ilk defa görüyorum kayıp ruhlara sahip çıkanı.
ardından düşünmeye başladım insan ruhunu nasıl kaybeder diye aklıma bir iki fikir geldi aslına bakarsak.en basiti insanın önemli olaylara karşı tepkisiz kalması duygusuz kalmasıydı ruhunu kaybetmesi bu da zaten sıkça gördüğümüz birşey son zamanlarda.sadece dünyevi istekleri için ruhlarını satan birçok insan war şu an etrafta dolaşan ben insanım die dolaşan ruhlarını bu kıraathanenin bile almayacağı kendini insan sanan.
ben kişilik denen kavramla ruh kavramının her zaman aynı şey olduğunu düşünmüşümdür.kişiliğin de insanın benliği yansıttığını düşünürsek bunlara insan dememekte ne kadar haklı olduğum çıkıyor ortaya...:D
fakat çok daha farklı bir durum da war ortada insanın ruhunu kaybetmesi için.bir insanın diğerinin ruhunu kişiliğini benliğini alıp götürmesi.işte bunun werdiğin acı katlanılır gibi bişi değildir.bir insanı kendinde öyle çok hissedersin ki o olmayınca kendini ruhsuz bitmiş hissedersin yani o olmayınca sen artık eski sen değilsindir.yanlızın asıl anlamıdır budur işte o yoktur ruhun yoktur sen de yoksundur.bu durumda insanı kıraathane kurtarır ne de kahvehane.seni bu durumdan kurtaracak tek insan O'dur...

Sanirsin, yalnizlik tek dostun
Aldanirsin, kacmakla bitmiyor
Hicbir zaman, yalnizligin